Hipofosfatazja (HPP) ze względu na swoją różnorodność nigdy u pacjentów nie przebiega tak samo. Często mimo, iż pacjenci mają tą samą postać, to jej przebieg wygląda zupełnie inaczej. Chociaż patrząc na różne postaci mam wrażenie, że objawy się bardzo przeplatają.
Jedyne, co nas wszystkich łączy to ból:
Ból, który pojawia się z niewiadomego powodu.
Ból, który budzi w nocy.
Ból, który odbiera codzienne życie.
Ból, utrudniający pełnienie roli społecznych.
Ból, na który nie działa żaden ogólnodostępny lek przeciwbólowy.
Branie bardzo silnych leków przeciwbólowych powoduje, że człowiek śpi i nie funkcjonuje. Żeby złagodzić ból każdy z nas radzi sobie domowymi sposobami - ciepłe skarpetki, getry, gorąca kąpiel, maści rozgrzewające.
Niestety nie u każdego to działa. Niektórzy cierpią, niektórzy się zaprzyjaźnili z bólem, zaczęli rozróżniać, który jest mocniejszy, a który jest słabszy. Gdy pojawia się słabszy ból to od razu staramy się wykonać jak najwięcej rzeczy mając świadomość, że jutro możemy nie mieć sił, a nawet wstać.
Jako osoba prowadząca Fundację HypoGenek rozmawiam z pacjentami o ich problemach, rozmawiam z rodzicami dzieci chorującymi na Hipofosfatazję i niejednokrotnie słyszę o bólu, o cierpieniu, o tym, że cokolwiek się zrobi, nic nie pomaga.
Czuję się wtedy bezsilna, bezradna, mimo, że staram się zrozumieć, to nie potrafię zabrać bólu, nie potrafię odmienić życia osoby chorującej. Pocieszenie przychodzi, gdy pacjenci otrzymują leczenie enzymatyczne i ból się zmniejsza. I wtedy słyszę DZIEKUJĘ za pokierowanie, za wsparcie, za dołączenie do grupy pacjentów z HPP. Wtedy wiem, że wszystko co mogłam zrobić, zrobiłam.
Choć tak naprawdę, gdybym mogła, każdemu dałabym lek, każdemu zabrałabym ból, dałabym siły, ale nie umiem, nie potrafię, a to co mogę, to pokierować do specjalisty, który przeprowadzi badania, wypełni wniosek na leczenie (jeżeli pacjent wykazuje konkretne objawy i spełnia kryteria wyznaczone przez Ministerstwo Zdrowia). Co mogę jeszcze zrobić to dołączyć do naszego wspólnego czatu, naszej rodziny z HPP, gdzie wzajemnie się wspieramy.

Komentarze
Prześlij komentarz